Wonderings of an Aimless Mind

Bakit Pa Ba
by Jay R

Nagpapaalam ka dahil nasaktan kita
Noo'y 'di makitang mali ako
Ngayo'y alam ko na, sayo'y nagkasala
Sana muli ako'y mapatawad pa

Araw-araw kang lumuluha, sa akin ay nagmamakaawa
Noo'y 'di narinig pagsamo mo

Bakit pa ba nagawa
Nasaktan ko ang isang tulad mo na labis na nagmamahal
'Di napansin na walang katulad ang alay na pag-ibig mo sa akin
Ako sana muli ay patawarin

Kaytagal akong bulag sa katulad mo
Gayong wagas yaring pag-ibig mo
Iniwan pa kita (iniwan pa kita), laging nag-iisa
Bakit pa nagawa ito sa 'yo



Hmmm, kailan ko kaya maririnig ang kantang ito galing sa iyo? Yup, you're right minsan nangangarap pa rin ako na sana... Pero alam ko naman na malabong mangyari yun. I'm just having a hard time letting you go. Bakit kaya? Ikaw, nakalimutan mo na kaya ako? Sa tingin ko, nakalimutan mo na nga ako... Ang sakit pa rin eh.



Stumbled upon this blog and it actually made me remember you - again. It also reminded me that I am not the only one going through this whole mess. That blog is the reason why I broke my promise not to write about you in this space ever again (I actually created a whole new blog devoted to my gripes about you - pathetic!). Browsed through her entries and it made me think na "bakit kaya ang hirap ninyong kalimutan?".



*side-comment lang po*
Does violet and mint green go together? Wala lang, nakita ko kasi yung combination na yun when I took my last break... Yeah I know, I'm waaaaay baaaaad!



*pahabol tungkol sa blog na ito*
Was able to "find out" the guy she was talking about... Really felt sad 'coz I kinda (saw him once - not that he knows me - I know somebody who knows him) know the guy. Akala ko pa naman matino sya, hindi pala. Totoo nga ba talaga yung sinabi ng seatmate ko dito sa office: mabilis naman talagang maloko ang mga babae? Ang sad ko tuloy ngayon kasi parang hindi ko na mapaniwalaan yung mga nasabi ni A sa akin dati. Baka lahat ng mga pinaniwalaan ko dati wala naman talagang katotohanan... Ang lungkot naman 'pag ganun nga talaga.



Pakshet naman... 3 months na nga ang nakalipas pero parang wala pa ring pagbabago. Parang hindi ko pa rin sya makalimutan. Akala ko kayang-kaya ko ito... Hindi pala, mali na naman ang akala ko. Ano ba kasi ang meron yung taong yun at hanggang ngayon... Aha bahala na. Darating din siguro ang panahon na masasabi ko na talaga ang linyang: I'm over him!



I'm looking for the REAL closure of our relationship. Will I ever find the closure I am looking for? 'Coz I definitely don't wanna go on like this... Just drifting along mah so-called life. I wanna let go... Please tell me how.



{09 May 2005}

Alone once again
A lonely face amongst blank faces
Aimlessly wandering in a sea of broken dreams
Trying to pick up the pieces of my so-called life
Longing to be whole again



Okay na... tama na nga ito. Pagod na ako eh.

i badly want to hug you and tell you that everything will be alright...di ko alam kung bakit pero i somehow feel your pain and i really would love to smash his head with a an old fashion telephone...yung red yung color tapos maraming barya..i wish i could be there to make you laugh and make "inis" to you para di ka na sad. i miss you and you will always have a friend in me.kaya mo yan...take it one step at a time :)

thanks cai... i miss you na talaga. ganda kasi ng sked natin eh. anyways, i'm okay naman. nag-inarte lang talaga ako when i saw that blog.

hay..naiyak ako coz i can relate at naintindihan kita..ive been through this..trust me you'll get over him..it just takes time..so tama si cai, take it one step at a time..